|
|
樓主 |
發表於 2006-8-21 22:21:03
|
顯示全部樓層
'Bondscoach laat spoor van vernieling achter'
21/8/2006 8 :11
Nooit eerder genoot een bondscoach zoveel krediet als Marco van Basten bij zijn aanstelling in 2004. Als protégé van Johan Cruijff verruilde de verloren voetbalzoon de golfcourse voor Zeist. Het publiek had zijn voorganger Dick Advocaat uitgekotst en omarmde San Marco als de nationale troetelbeer. Hij zorgde ervoor dat Nederland weer van Oranje ging houden. Het feit dat hij jaren niet naar voetbal had omgekeken en spelers selecteerde die niet geschikt waren voor het Nederlands elftal, werd hem vergeven. Ook toen hij met onervaren Ajax-vriendjes een technische staf vormde en een gepasseerd station als een gecombineerde competitie met de Belgische topclubs als een serieus plan lanceerde, kreeg hij het voordeel van de twijfel. Intussen stond de bondscoach heel ingetogen de media te woord. Na de opgewonden optredens van zijn voorganger was dat een verademing, maar na verloop van tijd begon zijn onaantastbare imago steeds meer op een act te lijken. Van Basten acteert een topcoach. Hij is slechts een ex-topvoetballer die niet loskomt van zijn vooroordelen en de obsessie najaagt om met technisch begaafde voetballers, die het positiespel tot doel hebben verheven, de strijd aan te gaan met de wereldtop.
Sinds zijn aanstelling maakt Van Basten duidelijk dat niet iedere ex-topvoetballer automatisch een goede coach is die realistisch weet om te gaan met de gezwollen ego’s van de hedendaagse generatie topvoetballers. Het niet selecteren van Patrick Kluivert was logisch, omdat de topscorer van Oranje al jaren niet meer presteert. Het negeren van Clarence Seedorf was begrijpelijk, want de middenvelder functioneerde nooit optimaal in Oranje en eiste min of meer dat hij centraal op het middenveld mocht spelen. Maar het was inconsequent om Edgar Davids eerst aanvoerder te maken, en hem vervolgens publiekelijk af te serveren met een paar hatelijke sneren. Roy Makaay kon het vergeten vanaf het moment dat hij weigerde op de tribune plaats te nemen. Het is nog steeds een wonder dat Mark van Bommel zich beschikbaar stelde voor het WK, nadat hij als een kwajongen en een gemankeerde voetballer was gekleineerd door de bondscoach. Intussen werden wisselspelers van Ajax heilig verklaard. Hetzelfde geldt voor het 4-3-3-systeem. Dat levert de beste veldbezetting op, maar als de spelers voor dit systeem niet aanwezig zijn, schiet je als coach je doel voorbij.
Van Basten had een blindelings vertrouwen in het voetballend vermogen van zijn oogappels. Na twee jaar experimenteren met Oranje – overigens met redelijke resultaten – liep het WK uit op een echec. Daar kwam de bondscoach tot de conclusie dat Nederland fysiek tekortkwam. Niet zo vreemd als hij Davids niet selecteert en Rafael van der Vaart na een operatie, zonder wedstrijdritme, opstelt. Hij slaagde er tijdens het WK niet in een evenwichtig middenveld te componeren. Van Bommel kreeg opnieuw de zwartepiet en de matig presterende Wesley Sneijder werd bedolven onder schouderklopjes. De conclusie dat het Oranje-middenveld fysiek tekortkwam was het intrappen van een open deur. En het was uitgerekend de man die verantwoordelijk was voor de selectie die het als laatste concludeerde.
En opnieuw viel er een slachtoffer. De erkende topspits Ruud van Nistelrooy had in Duitsland te maken met twee vleugelspelers, Arjen Robben en Robin van Persie, die voor de eigen actie gingen en zelden de achterlijn haalden om de spits van bruikbare voorzetten te voorzien. Daarnaast moest Van Nistelrooy zich redden met een middenveld dat achter de feiten aanliep. Toch werd hij als zondebok misbruikt. Het verbaasde me niet eens dat Van Bommel en Van Nistelrooy geen deel meer uitmaken van de toekomstplannen van de bondscoach. Nadat hij met zijn voetbalvisie twee jaar had verspild tijdens de aanloop naar het WK, mag hij de komende twee jaar zijn obsessie botvieren door met de botte bijl spelers te liquideren met een indrukwekkende staat van dienst. Hij noemt dergelijke spelers heel denigrerend grote namen, maar geen grote voetballers.
Ik zou niet graag in de schoenen van een speler staan die Van Basten een groot voetballer, maar geen topcoach durft te noemen. Na twee jaar schrikbewind durft geen speler zijn mond nog open te doen. Makaay, Van Bommel, Van Nistelrooy en Davids weten intussen dat Van Basten geen tegenspraak duldt. Van de lichtgewichten in de technische staf hoeven we niets te verwachten. Teammanager Hans Jorritsma en perschef Kees Jansma willen overleven en KNVB-baas Henk Kesler maakte zichzelf belachelijk door de falende coach na het WK contractverlenging aan te bieden. Ik waardeer de nobele houding van Cruijff die zijn pupil in de publiciteit blijft steunen, maar hij bewijst Van Basten en het vaderlandse voetbal er geen dienst mee. Onze bondscoach is een karikatuur van zichzelf geworden. Een kille man die een spoor van vernielingen achterlaat en niets wijst erop dat daar de komende twee jaar verandering in komt. Van Basten heeft de voetbalwijsheid blijkbaar in pacht en straalt uit dat die andere zestien miljoen bondscoaches er totaal geen verstand van hebben. Van krediet is geen sprake meer. Ondanks de aanwezigheid van de begenadigde talenten Stijn Schaars, Klaas-Jan Huntelaar en Van Persie bijt de bondscoach zich vast in een mythe die nergens toe leidt.
Gelukkig zijn er ook positieve ontwikkelingen. Het Openbaar Ministerie liet weten dat het ingestelde onderzoek naar omkoping in Nederland geen enkel bewijs heeft opgeleverd dat er daadwerkelijk spelers zijn omgekocht. Het leek wel of de officier van justitie dat betreurde, want hij deelde nadrukkelijk mee dat het onderzoek was gefrustreerd, omdat Voetbal International voortijdig publiceerde. Deze selectieve verontwaardiging raakt kant noch wal. De redacteuren Taco van den Velde en Martijn Krabbendam beschikten over dezelfde bron als de politie. Het verhaal van Chanine Wezer, de ex-vriendin van voetballer Daniël Rijaard, had ik op 2 maart al op mijn bureau liggen. We zijn niet tot publicatie overgegaan, omdat ik ook rekening hield met een rancuneuze ex-vriendin die haar gram wilde halen. Hetzelfde verhaal vertelde ze ook aan ADO Den Haag-directeur Robert Langenbach en de politie. Voor de officier van justitie was dat een reden om met het hoofd van de recherche naar de redactie te komen en een beroep op mijn burgerplicht te doen. Publicaties zouden het onderzoek kunnen schaden.
Op dat moment werd me duidelijk dat de politie het verhaal van de klokkenluider wel serieus nam. Het Team Zware Criminaliteit zette er vijftien rechercheurs op. Ik heb de politie-delegatie toen laten weten dat we alleen zouden publiceren als andere media erachter kwamen. Even later had misdaadverslaggever John van den Heuvel de primeur in De Telegraaf. Een dag later volgde het AD. Een verslaggever van die krant stond ook al op de stoep bij de bron. Dat was voor mij de aanleiding op 24 mei te publiceren. Geen smeuïg sensatieverhaal, maar een genuanceerd journalistiek product. Alle mensen die door de klokkenluider werden genoemd zijn met die uitspraken geconfronteerd en iedereen heeft er commentaar op gegeven. Het klassieke hoor en wederhoor zorgde voor een objectief verhaal. Er zijn geen beschuldigingen geuit. Het onderzoek van de politie zou uitwijzen of er daadwerkelijk sprake was van strafbare feiten. Die zijn gelukkig niet gevonden. Door de toon in onze richting wekt het Openbaar Ministerie nu de indruk dat de uitkomst van het onderzoek teleurstellend is. De heren zien een dergelijk onderzoek blijkbaar als een soort wedstrijd. Dan kan ik niet anders dan concluderen dat het slechte verliezers zijn.
Johan Derksen |
|
IP卡
狗仔卡
發表於 2006-8-21 22:19:52
顯身å¡
發表於 2006-8-21 22:52:05
