|
|
樓主 |
發表於 2006-8-28 16:21:06
|
顯示全部樓層
'Afscheid van vedette zonder sterallures'
28/8/2006 8 :15
De consequentie van het ouder worden is dat je jeugdhelden uitsterven. Na Mickey Newbury, George Best, Jack Kerouac en Little Milton, overleed vorige week Faas Wilkes op 82-jarige leeftijd. Een aangeslagen Jan D. Swart belde me in de auto. Hij was sinds jaar en dag de rechterhand van de legendarische voetballer. Zijn bedrijf heet zelfs Faas Producties. Swart vertelde dat Wilkes tijdens het drinken van een kopje koffie vredig was ingeslapen. Het greep me aan, want Wilkes was iemand om van te houden. Een warme, bijna lieve man, een levensgenieter, boordevol humor, met een gulle lach, overlopend van de anekdotes en zonder sterallures. We liepen allemaal met hem weg; Matty Verkamman, Hugo Borst, Bert Nederlof en ik. Wilkes werd altijd met alle egards benaderd. Hij was een levende legende die naast je zat in het café. Met zijn dood overleed tevens stripheld Kick Wilstra. Tekenaar Henk Sprenger gebruikte de voetballers Albe Lenstra, Kick Smit en Faas Wilkes als inspiratie voor zijn creatie.
In mijn geboortejaar 1949 ging Wilkes al als prof naar Internazionale. Nadat AC Milan interesse had getoond voor de Xerxes-aanvaller, bracht sportjournalist Wil van Beveren, de vader van keeper Jan van Beveren, Wilkes in contact met Carlo Davies en Giulio Capelli, de technische bazen van Internazionale. Beide partijen waren het snel eens, maar Wilkes wilde niet alléén naar Italië. Tijdens de kerst had de 25-jarige voetballer in het Scheveningse Kurhaus de pas zeventienjarige Mona Brakke ontmoet, dochter van de voorzitter van de regeringsraad in Suriname. Op 28 juli 1949 gaven Faas en Mona elkaar het jawoord in Amsterdam. Op 8 augustus vloog het paar naar Milaan. Wilkes stak zich meteen goed in het pak en kocht een vuurrode sportauto, hij was zowel in als buiten het veld een ster. Wilkes werd de vedette van Internazionale. Op 12 juli 1950 werd Faas junior geboren.
Na twee seizoenen probeerde trainer Helenio Herrera hem met veel geld naar Atlético Madrid te lokken. Wilkes tekende een voorcontract, maar Inter-president Masseroni blokkeerde de transfer. Wilkes tekende uiteindelijk voor één jaar bij, maar nam zich meteen voor dat het zijn laatste jaar was in Milaan. Nadat op 25 april 1952 dochter Antoinette ter wereld was gekomen, tekende Wilkes een contract bij Torino. In 1949 was het volledige topteam van die club om het leven gekomen bij een vliegramp. Wilkes moest het gezicht van het nieuwe Torino worden. Tijdens een trip door Spanje raakten de beleidsbepalers van Valencia zó onder de indruk van de Nederlandse dribbelaar, dat de club hem meteen contracteerde. In 1954 werd hij gekozen tot Voetballer van het Jaar, vóór Alfredo Di Stefano van Real Madrid en Ladislao Kubala van Barcelona. Op 3 maart 1956 werd dochter Claudia geboren. In Nederland was intussen ook het profvoetbal ingevoerd. Ajax, Sparta en Blauw-Wit trokken aan hem, maar hij koos voor VVV, destijds een subtopper in de eredivisie.
Begin jaren vijftig beleefde je het topvoetbal via de radio en uit de krant. Mijn vader en opa raakten niet uitgepraat over Wilkes. Ze vonden het een schande dat de bekrompen KNVB-officials alle in het buitenland spelende profs in de ban hadden gedaan voor het Nederlands elftal. Wilkes was al een begrip voor mij als jochie, al kende ik hem alleen van foto’s uit De Gelderlander en Sport & Sportwereld. Op het moment dat hij een contract tekende bij VVV was Wilkes plotseling binnen handbereik. Hij was een bezienswaardigheid, een publiekstrekker. Het was een sensatie toen VVV met Jan Klaassens, Gijs Nass, Herman Teeuwen en Faas Wilkes naar De Goffert in Nijmegen kwam voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen Fortuna Düsseldorf. De Goffert stroomde vol voor een oefenpotje van de club uit een naburige stad, want iedereen wilde Wilkes zien. Ik kan me van de wedstrijd eigenlijk niets herinneren, maar vanaf die dag was Wilkes mijn held.
Faas Wilkes werd op 13 oktober 1923 geboren aan de Soetendaalseweg in Rotterdam-Noord. Arie en Trui Wilkes hadden al een dochter, Truus. Later zou broer Leen er nog bij komen. In 1937 werd de kleine Faas lid van HION (Hollandia Is Onze Naam), een buurtclub uit Crooswijk. Hij werd meteen kampioen met de jeugd van HION, al wist hij niet dat het zijn enige kampioenschap zou zijn. Doordat HION de jeugdafdeling ophief, moest Wilkes noodgedwongen op zoek naar een andere club. Het waren de hoogtijdagen van Leen Vente en Kick Smit. Faas meldde zich aan bij het keurige Xerxes, een club met echte kleedkamers en een gediplomeerde trainer. In 1940 debuteerde Wilkes als linksbinnen in het eerste elftal, naast zijn idool, midvoor Wim Lagendaal. Hij werd een nooit geëvenaarde solist die met frisse tegenzin de bal naar een ploeggenoot speelde. De schoonheid van de actie woog voor Wilkes zwaarder dan scoren. Op 10 maart 1946 debuteerde hij in Oranje. De eerste naoorlogse interland tegen Luxemburg leverde een 2-6 overwinning op, Wilkes scoorde meteen vier keer. Door de oorlog en de schorsing voor buitenlandse profs speelde Wilkes uiteindelijk slechts 38 interlands, waarin hij 35 keer scoorde.
Faas en zijn broer Leen werkten bij het verhuis- en transportbedrijf van vader Arie Wilkes. MVV probeerde de voetballende broers naar Maastricht te lokken met een paar vrachtwagens en de toezegging dat ze in Limburg een filiaal van het familiebedrijf konden starten. Wilkes vond een beloning heel normaal, omdat de stadions overal uitverkocht waren en de spelers geen cent ontvingen van de principiële en starre voetbalbestuurders. Daarom tekende de Rotterdammer een contract bij Internazionale, waar hij naast een vet handgeld ook nog eens een salaris van duizend gulden per maand ontving en astronomische premies voor overwinningen.
Na zijn terugkeer in Nederland kreeg Wilkes problemen over de contractverlenging bij VVV. Hij keerde terug naar de stad Valencia en ging bij Levante spelen in de tweede divisie. Hij was er speler/trainer, maar de vermoeiende reizen stonden hem tegen en daarom tekende hij als 36-jarige voetballer een contract bij het ambitieuze Fortuna ’54. Daar ontmoette hij zijn vrienden Frans de Munck en Cor van der Hart weer. Na drie seizoenen keerde hij terug bij zijn oude liefde Xerxes. Hij voetbalde nog twee jaar in de tweede divisie, terwijl hij samen met zijn vrouw een exclusieve modezaak opende in het centrum van Rotterdam. De beroemde voetballer was weer thuis en voelde zich heerlijk in zijn geliefde Rotterdam. Wilkes had geen vijanden, bleef razend populair bij het volk en een graag geziene gast in de horeca. Hij zou nooit onaardige dingen zeggen over voetballers, maar na een paar wijntjes wilde hij nog wel eens terugkomen op Het Gouden Binnentrio. Hij vond Kees Rijvers en Abe Lenstra geweldige voetballers, maar Rijvers was erg serieus, terwijl hij Lenstra ongezellig vond. Een openhartige Wilkes wilde dan wel eens bekennen dat hij het niet erg vond als Lenstra geblesseerd was en niet geselecteerd werd voor Oranje. De laatste keer dat ik Faas Wilkes zag was in de Rotterdamse uitspanning Kaat Mossel. Samen met zijn buurtgenoot Coen Moulijn genoot hij van een goed glas wijn, want Wilkes was een liefhebber en een kenner. Zijn leven was een groot feest, maar desondanks had ik hem een beter afscheid gegund. Het idool van Johan Cruijff was de laatste tijd slecht ter been, maar genoot met volle teugen van het goede leven. Faas Wilkes is ingeslapen bij een kopje koffie. Dat had een goed glas wijn moeten zijn. Rust zacht, ouwe pingeldoos, en geef boven eens een bal af.
Johan Derksen
唔想睇 |
|
IP卡
狗仔卡
顯身å¡
發表於 2006-8-28 16:26:06
